یوز از خانواده گربه سانان بزرگ می باشد از دیگر اعضا این خانواده مثل شیر و ببر و پلنگ به این علت که بخاطر ساختار فیزیکی دهان و حنجره امکان غرش و نعره کشیدن را ندارد جدا می شود. این گربه سریعترین دونده می باشد با سرعتی در حدود 120 کیلومتر در ساعت و صفر تا صد کمتر از4 ثانیه دارد ، البته او فقط 10 ثانیه می تواند با این سرعت بدود و مسافتی حدود   500 متر را طی کند.

 بدن یوز برای این سریع دویدن کاملا تطابق یافته است .

سوراخ های بینی بزرگ – قلب بسیار قوی – سرخ رگهایی قوی – پاهایی بلند- وزن کم

بدنی لاغر و کشیده – شش بسیار بزرگ -صورتی تقریبا تخت – پد پا کاملا سفت،  دم بلند این حیوان در هنگام دویدن وظیفه حفظ تعادل را دارد و چشمهایی بزرگ او برای تعقیب شکار.

ولی این همه باعث کاستن از قدرت بدنی این گربه سان می شود او دارای آرواره و دستهایی ضعیف و دندانهایی کوچک می باشد . به همین سبب یوزها در هنگام شکار بعد از اینکه خود را به شکار رساند با دست به گونه ای تعادل شکار را بر هم می زند سپس با گرفتن زیر گردن شکار آنرا خفه می کند.

یوز حیوانی کاملا غیر مهاجم است . او برای محافظت از خود و بچه هایش از بسیاری از دشمنان طبیعی راهی جز فرار کردن ندارد.

دشمنان طبیعی او شامل شیر و پلنگ و سگ های وحشی آفریقایی و انسان می باشد .

از  دیگر عوامل کاهش تعداد این گوشتخوار تخریب زیستگاها می باشد.

 در ایران علت اصلی کاهش تعداد این گوشتخواران تخریب زیستگاها و از بین رفتن شکارهای آنها مثل آهو – جبیر – غزال می باشد . البته کشته شدن یر اثر تصادفات جاده ای در

 راهروهای ارتباطی هم از دیگر دلایل از بین رفتن این گونه گزارش شده است.

یوزها جانورانی روز فعال هستند و برخلاف دیگر گربه سانان یرای شکار کردن از روش کمین کردن استفاده نمی کند.

حدود 14 سا ل عمرمی کند که البته فقط 5 ?  از آنها به این سن خواهند رسید.

ارتفاع بدن یوز 75 سانتی متر طول بدن 120 سانتی متر – طول دم 70 سانتی متر.

ضربان قلب آنها در حالت عادی 20 و در حال دویدن سریع تا 150 می رسد.

یوز ماده از 18 ماهگی آماده جفت گیری است .حیوان نر در 3 سالگی بالغ می شود .

 دوره آبستنی یوز 95 روز و معمولا 8 - 6 بچه می زاید. بچه ها دارای موهایی بلند و خاکستری و خالهایی نزدیک به هم می باشند در این حالت آنها سیاه به نظر می آیند  ، در هنگام تولد حدود 350 گرم وزن دارند . تا 10 روزگی چشم باز نمی کنند، بعد از 3 هفتگی دندان در می آورند . در شش ماهگی تقریبا نصف مادر خود می شوند و تا قبل از 8 ماهگی قادر به شکار نیستند و در این مدت کاملا به مادر وابسته می باشند. مادر در طول این مدت به آنها شکار کردن را آموزش می دهد. یوز ها عادت به مردار خواری ندارند و حتما باید از گوشت شکار تازه استفاده کنند. بسیاری از بچه ها قبل از رسیدن به سه  ماهگی از بین می روند و فقط یک یا دو توله برای مادر زنده می ماند.

وظیفه بزرگ کردن بچه ها به عهده مادر است و حیوان نر پس از جفت گیری از ماده جدا

 می شود.

حیوان نر کمی برزگ تر از ماده می باشد و سری بزرگ تر دارد اما اگر ایندو در کنار هم و با هم نباشند تشخیص آنها مشکل است.

 یوز ها در گروهایی کوچک شامل حد اکثر دو ماده بارور و بچه ها زندگی می کنند و از این نظر از جانوران تک رو و غیر اجتماعی به حساب می آیند.

زیستگاه آنها در جهان منحصر به پارک های حیات وحش در آفریقا و در ایران در دشت های خشک مرکزی ایران بین یزد – کرمان و سمنان می باشد،  تعداد آنها در ایران کمتر از 50 عدد تخمین زده می شود و این ها تنها بازمانگان گونه یوز آسیایی در جهان می باشند.